Η ταυτότητα του Δημοτικού Γηροκομείου:

Η αγορά του χώρου του Γηροκομείου ανάγεται στην εποχή του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Από την διαχείρηση του επισιτισμού Κρήτης (1917-1920) είχαν περισέψει μερικά εκατομύρια και ύστερα από επιμονή του γενικού διοικητή Κρήτης Σωτηρίου Κροκιδά και του αναπληρωτή του Πολυχρόνη Πολυχρονίδη, εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση Βενιζέλου να δαπανηθούν για κοινωφελή έργα στα Χανιά. Από αυτά τα χρήματα αγοράστηκε το κτίσμα του Γηροκομείου με τη γύρω έκταση.

Το οίκημα του Γηροκομείου με τη γύρω περιοχή και το συνεχόμενο αμπέλι, συνολικής έκτασης 12,5 στρεμμάτων στη συνοικία Φακωθιανά, στη Χαλέπα, αποτελούσαν ιδιοκτησία του Επισκόπου Κυδωνίας και Αποκορώνου Νικηφόρου Ζαχαριάδη (1887-1912), που είχε ορίσει κληρονόμους του τους ανιψιούς του. Ο Μοναστηριακός Οργανισμός Χανίων έδειξε ενδιαφέρον για την αγορά, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί το κτίσμα ως θερινή κατοικία του εκάστοτε Επισκόπου Κυδωνίας και Αποκορώνου. Με παρέμβαση του Πολυχρόνη Δ. Πολυχρονίδη, το ακίνητο αγοράστηκε από τη Γενική Διοίκηση Κρήτης με τα περισσεύματα της διαχείρισης του επισιτισμού με σκοπό τη δημιουργία Φιλανθρωπικού Ιδρύματος.

Η αγορά έγινε με το υπ'αριθμ. 4395/10-7-1919 συμβόλαιο που φυλάσσεται στο Υποθηκοφυλακείο Χανίων, αντί 40.000 χρυσών δραχμών και υπογράφεται από το Σωτήριο Κροκιδά και τους κληρονόμους του Επισκόπου Νικηφόρου Ζαχαριάδη. Η Γενική Διοίκηση Κρήτης παραχώρησε το ακίνητο στο Δήμο Χανίων και το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων με την υπ'αριθμ. 15/7-7-1919 απόφασή του αποδέχτηκε τη δωρεά. Το υπ'αριθμ. 8246/31-7-1919 δωρητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Χανίων Δημητρίου Φραντζεσκάκη, υπογράφει από πλευράς Δήμου Χανίων ο τότε Δήμαρχος Χανίων Εμμ. Μουντάκης. Το 1930, επί Δημαρχίας Ιωάννου Μουντάκη, αποφασίστηκε η ίδρυση και λειτουργία Δημοτικού Γηροκομείου στο κτίριο αυτό. Στα Πρακτικά συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων (268/10-8-1930) αναφέρεται χαρακτηριστικά:

"Σκοπόν του Ιδρύματος ορίζει την εν αυτώ συντήρησιν των εκ του Δήμου Χανίων γερόντων, των εστερημένων περιθάλψεως, θέλει δε τούτο εκπροσωπείται υπό του Δημάρχου Χανίων ως Πρόεδρος Πενταμελούς Αδερφάτου, του οποίου τα λοιπά μέλη θα εκλέγονται υπό του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων".

Πόροι του ιδρύματος ορίστηκαν η υποχρεωτική ετήσια συνδρομή του Δήμου Χανίων (100.000 - 300.000 δρχ.) και οι δωρεές και τα κληροδοτήματα από ιδιώτες. Με κυβερνητικό διάταγμα (ΦΕΚ 377/25-11-1930) εγκρίνεται και επικυρώνεται η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων και αρχίζουν οι εργασίες για τη διαμόρφωση του χώρου και επισκευή του κτιρίου με δαπάνες του Κράτους και του Δήμου καθώς και δωρεά της Έλενας Βενιζέλου. Τα εγκαίνια του Δημοτικού Γηροκομείου Χανίων πραγματοποιήθηκαν στις 25 Αυγούστου 1931.

Ασθενοφόρο Δημοτικού Γηροκομείου

Το 1957 δημοπρατήθηκε η δεύτερη (ανατολική) πλευρά του Δημοτικού Γηροκομείου, η οποία ετέθη σε λειτουργία το 1961, ενώ το 1964 με πρωτοβουλία του Διοικητικού Συμβουλίου του Γηροκομείου εκπονήθηκε μελέτη για νέο κτίριο συνολικής δυναμικότητας 290 κλινών, με πρόβλεψη για χώρους αναψυχής, εργοθεραπείας, κινησιοθεραπείας κ.λ.π. Με πρωτοβουλία του Εφημέριου του ναού της Ευαγγελίστριας Αναστάσιου Σπινθουράκη ιδρύθηκε ο Όμιλος Εκσυγχρονισμού Γηροκομείου Χανίων με σκοπό την ευαισθητοποίηση Πολιτείας και Δημοτών στο θέμα του Γηροκομείου και την ανεύρεση πόρων για την ανέγερση του νέου κτιρίου. Στις 7 Ιουλίου 1976, επί Δημαρχίας Αντώνη Μαρή θεμελιώθηκε η τρίτη πτέρυγα του Γηροκομείου, της οποίας τα εγκαίνια έγιναν από τον τότε Δήμαρχο Γιάννη Κλωνιζάκη την 1η Δεκεμβρίου 1980. Η πτέρυγα αυτή κόστισε 10.000.000 δρχ. - το Κράτος διέθεσε 1.000.000, ο Δήμος Χανίων 5.000.000 και το υπόλοιπο ποσό συγκεντρώθηκε από δωρεές.

Το Δημοτικό Γηροκομείο Σήμερα:

Σήμερα το Γηροκομείο με τη βοήθεια του Δήμου, ανακαινισμένο, θέτει νέους στόχους και προοπτικές.

Προσφέρει τις Υπηρεσίες του όχι μόνο στους Δημότες των Χανίων αλλά και σε κατοίκους πολλών περιοχών του Νομού μας, της Κρήτης αλλά και σε Έλληνες και ομογενείς από το εξωτερικό.
Σαν προτεραιότητες θέτει μεταξύ άλλων:

• Την αντιμετώπιση αναγκών συντήρησης του ιδρύματος του οποίου πολλές κτιριακές εγκαταστάσεις έχουν υπερβεί την 50ετία με την εκπόνηση μελέτης και την εκτέλεση έργου εκτεταμένων ανακατασκευών εσωτερικών-εξωτερικών χώρων και αντικατάσταση και συμπλήρωση ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού

• Την συνεχή ανανέωση και συμπλήρωση του εξοπλισμού του.

• Την ανάγκη προμήθειας ειδικού λεωφορείου για την μετακίνηση των ηλικιωμένων.

• Την κάλυψη της διαρκώς αυξανόμενης ανάγκης των συμπολιτών μας για κλίνες νοσηλείας. Ήδη βαίνει προς ολοκλήρωση η μελέτης της επόμενης πτέρυγας Β4 δυναμικότητας 70 κλινών.
  
  
• Την συνεχή αναβάθμιση του επιπέδου των υπηρεσιών του ώστε να εξακολουθεί να διατηρεί επάξια τον ρόλο του καλύτερου ιδρύματος στον χώρο του τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Σε όσους νομίζουν ότι η ζωή είναι πάντα νιάτα και αγώνας για την επιβίωση ας θυμηθούμε ένα παλιό γνωστό παραμύθι και να κάνουμε μερικές σκέψεις.....
Ένα μικρό παιδί, βοήθησε κάποτε ένα χελιδόνι, να θεραπευτεί από τα τραύματά του και να φύγει για τις θερμότερες χώρες προκειμένου να μην πεθάνει από το κρύο. Εκείνο την επόμενη χρονιά γύρισε με ευγνωμοσύνη και αναμνήσεις για να προσφέρει ξανά την χαρά. Μακρινό παιδικό παραμύθι σε ένα ρομαντικό κόσμο ίσως σκεφτεί κάποιος. Το θλιβερό είναι ότι το παραμύθι αυτό είναι αληθινό. Το χελιδόνι του χρόνου κάνει συνέχεια αυτό το ταξίδι και όλοι περιμένουμε σαν μικρά παιδιά, με προσμονή να έρθει η επόμενη άνοιξη.

Μπορεί τώρα που οι ασχολίες της ζωής μας είναι πολλές και ο αγώνας μας διαρκής, να μην προλαβαίνουμε να καταλάβουμε πότε ήρθε και πότε έφυγε. Και εκεί που είμαστε παιδιά, βρισκόμαστε έφηβοι, ενήλικες, μεσήλικες και ηλικιωμένοι. Τα παιδιά θέλουν φροντίδα, οι ενήλικες και μεσήλικες φροντίζουν και οι ηλικιωμένοι θέλουν ξανά φροντίδα. Κύκλος ζωής. Μόνο που αυτός ο κύκλος δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται σωστά. Αγαπάμε και φροντίζουμε τα παιδιά μας αλλά όχι τους ηλικιωμένους μας. Μια βιαστική διαδικασία ίσως, για να ακουμπήσουμε κάπου τον ηλικιωμένο πρόγονό μας είναι η καλύτερη προσφορά μας. Και ξαφνικά βρισκόμαστε στην θέση του.

Τα χρόνια πέρασαν απατηλά γρήγορα και μείναμε με το παράπονο ότι ενώ προσφέραμε τόσα στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας, κανείς δεν μας γνωρίζει πλέον. Χάθηκαν οι δικοί μας άνθρωποι, είμαστε μόνοι στο κατηφορικό μονοπάτι που απομένει. Κέντρα προστασίας ηλικιωμένων όπως το Δημοτικό Γηροκομείο και άλλες υπηρεσίες προσπαθούν να δώσουν ξανά την αξία της ζωής στους ανθρώπους αυτούς. Με την βοήθεια των φιλάνθρωπων συνανθρώπων μας, προσπαθούν να καλύψουν την ανάγκη, να χαρίσουν την ζεστασιά, να ξαναδώσουν το νόημα. Φτάνουν όμως; Μπορούν να αντικαταστήσουν το δικό τους άνθρωπο; Πόσοι ηλικιωμένοι ζουν άγνωστοι, μόνοι, απροστάτευτοι και εξαθλιωμένοι;

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας της Τρίτης Ηλικίας ας πάρουμε μια ανάσα στην ξέφρενη πορεία μας. Ας έρθουμε κοντά στους ηλικιωμένους και ανήμπορους όπου και αν βρίσκονται. Ας αναλογισθούμε την ευθύνη μας σε αυτούς που τόσα πολλά πρόσφεραν και ζητούν τώρα την παρουσία και την βοήθειά μας. Ας διδαχθούμε από το πανάρχαιο παραμύθι της ζωής. Το χελιδόνι κινδυνεύει τώρα που έρχεται ο Χειμώνας. Ζητάει ζεστασιά και αγάπη. Αν κανείς δεν θυμάται από πού ξεκίνησε δεν διαβλέπει που θα φτάσει.

 Πίνακας Οικονομικής κατάστασης για το έτος 2012

Τακτικά Μέλη Διοικητικού Συμβουλίου Δημοτικού Γηροκομείου Χανίων

2011-2012 (αρ.αποφ. Δ.Σ. 33-2011)

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Μελιδονίου 27, Χαλέπα, Χανιά
Τ.Κ.:73100
Τηλέφωνο: 2821-023360
Fax: 2821-023363