---

Γιάννης
Ρίτσος, «Αρχαίο θέατρο»

«Όταν, κατά το μεσημέρι,
βρέθηκε στο κέντρο του αρχαίου
θεάτρου,
νέος Έλληνας αυτός, ανύποπτος,
ωστόσο ωραίος όπως εκείνοι,
έβαλε μια
κραυγή (όχι θαυμασμού• το θαυμασμό
δεν
τον ένιωσε διόλου, κι αν τον ένιωθε
σίγουρα
δε θα τον εκδήλωνε), μια απλή κραυγή
ίσως
απ’ την αδάμαστη χαρά της νεότητάς
του
ή για να δοκιμάσει την ηχητική τού
χώρου. Απέναντι,
πάνω απ’ τα κάθετα
βουνά, η ηχώ αποκρίθηκε –
η ελληνική
ηχώ που δε μιμείται ούτε επαναλαμβάνει
μα
συνεχίζει απλώς σ’ ένα ύψος απροσμέτρητο
την
αιώνια ιαχή του διθυράμβου.»
(Ανθολογία
Γιάννη Ρίτσου, επιλογή Χρύσα Προκοπάκη,
Κέδρος)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
σήμερα. Τι πιο ιδανικό από το να
υπενθυμίζουμε τη γιορτή με τους στίχους
των ποιητών. Αφιερωμένη η σημερινή ημέρα
σε όλους τους ανθρώπους αυτής της
εξαίσιας και σύνθετης τέχνης και στους
θεατρικούς χαρακτήρες τους αιώνιους
και τους παντοτινούς.